เมื่อวันพุธที่ 27 ธันวาคม 2566 ที่ผ่านมา นาย Javier Milei ประธานาธิบดีอาร์เจนตินา ได้เสนอร่างกฎหมายที่ประกาศให้ประเทศอยู่ในภาวะ “public emergency”    แก่สภาคองเกรส รวมถึงมาตรา 664 มาตราเพื่อเปลี่ยนแปลงรากฐาน      โครงสร้างทางการเมือง สังคม และเศรษฐกิจของประเทศอาร์เจนตินา ร่างกฎหมายนี้มีชื่อว่า “omnibus law” โดยมีจุดประสงค์ ขอบเขตและหัวข้อที่หลากหลายอันเกี่ยวข้องกับการโอนอำนาจนิติบัญญัติอย่างกว้างขวางในด้านเศรษฐกิจ การเงิน ประกันสังคม    การคลัง สุขภาพ และการเลือกตั้ง ร่างกฎหมายดังกล่าว จะจัดขึ้นในประชุมวิสามัญของรัฐสภา ซึ่งในระหว่างนี้ มีการชุมนุมประท้วงเพื่อต่อต้านประธานาธิบดี Milei ซึ่งตัวเขาได้กล่าวว่า “การชุมนุมโดยเจตนาและชั่วคราวที่มีบุคคลตั้งแต่สามคนขึ้นไป” ถือเป็นการประท้วง โดยมีโทษจำคุกสูงสุด 6 ปี หากเป็นการขัดขวางการขนส่งสาธารณะหรือการให้บริการสาธารณะ

ข้อเสนอของ Milei จะประกาศให้อาร์เจนตินาตกอยู่ในสถานการณ์ “public emergency” จนถึงวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2568 และเป็นระยะเวลาที่สามารถขยายออกไปได้อีกสองปี ซึ่งครอบคลุมวาระการดำรงตำแหน่งทั้งหมดของเขา ภายใต้สถานการณ์ฉุกเฉินนี้ รัฐบาลสามารถใช้อำนาจที่สอดคล้องกับฝ่ายนิติบัญญัติได้ รัฐธรรมนูญของอาร์เจนตินาป้องกันการโอนอำนาจดังกล่าว “ยกเว้นในเรื่องเฉพาะด้านการบริหารหรือเหตุฉุกเฉินสาธารณะ โดยมีระยะเวลาแน่นอนในการใช้อำนาจและอยู่ภายใต้พื้นฐานของคณะผู้แทนที่สภาคองเกรสกำหนด” ข้อเสนอนี้ส่งผลให้เกิดการประท้วงที่เรียกร้องโดยสมาพันธ์แรงงานแห่งชาติ (The Confederation of Labor, CGT) เพื่อต่อต้านมาตรการแรกที่รัฐบาลของ Milei นำมาใช้ โดยผู้ประท้วงเรียกร้องให้ยกเลิกร่างกฎหมายนี้เพื่อปฏิเสธคำสั่งของประธานาธิบดี ซึ่งประกอบด้วยการปฏิรูปกว่า 300 รายการ จากนั้นไม่กี่ชั่วโมงต่อมา รัฐบาลได้เสนอร่างกฎหมายเกือบ 700 มาตราซึ่งมีการแก้ไขกฎหมายอย่างลึกซึ้ง ทำให้เกิดความไม่พอใจในสังคมมากขึ้น 

คณะกรรมการกลางสมาพันธรัฐของ CGT จึงจะประชุมกันในวันพฤหัสบดีเพื่อประเมินขั้นตอนต่อไปเพื่อต่อต้านการปฏิรูปโดยกลุ่มขวาจัด โดยมีความเป็นไปได้ที่จะมีการนัดหมายหยุดงาน เพื่อแสดงให้เห็นว่ารัฐบาลฝ่ายขวาจัดของ Milei กำลังเผชิญกับการต่อต้านจากประชาชน